Zasada kumulacji i substytucji w nauce i technice - Spółka na Cyprze i ltd w anglii - rejestracja i założenie spółki

Zasada kumulacji i substytucji w nauce i technice

Często stwierdza się, że doskonalenie poznania naukowego prowadzi do kumulacji wiedzy, natomiast doskonalenie środków technicznych związane jest z procesem zastępowania starych środków przez nowe.

Mówi się, że nauka kumuluje się, technika zaś podlega substytucji 3. Ten lakt uznaje się za główne źródło szybszego rozwoju i postępu nauki niż techniki. Tego rodzaju ujęcie problemu specyfiki rozwoju nauki i techniki jest dziś powszechne i dlatego dla określenia rzeczywistego charakteru postępu naukowego i technicznego należy po pierwsze wyjaśnić sens zasady kumulowania poznania naukowego i substytucji w zakresie techniki oraz po drugie zastanowić się, czy odpowiadają one w pełni rzeczywistym procesom rozwoju nauki i techniki.

Zasada kumulowania wiedzy polega na tym, że nowe naukowe odkrycia nie pozbawiają wartości dawnych, raczej je doskonalą i uzupełniają. Ewolucja naszego poznania dokonuje się w sposób dialektyczny. Każda teoria powstaje na gruncie dotychczasowego poznania, przez jakiś czas jest doskonalona, ale wreszcie okazuje się, że daje ona zbyt uproszczony obraz rzeczywistości, że za jej pomocą nie da się wyjaśnić wielu nowych zjawisk. Na podstawie wszelkich osiągnięć naukowych dokonanych w długim okresie, w którym uznawano szczególną wartość poznawczą określonej ogólnej teorii, oraz na podstawie wiedzy odnośnie do niedostatków tej teorii opracowane zostają nowe teorie, które dokładniej i lepiej tłumaczą zjawiska przyrody. Tak np. teoria Einsteina nie anuluje praw Newtona, lecz stanowi ich dalsze rozwinięcie. Opiera się ona na całym łańcuchu odkryć, jakie dokonane zostały w różnych dziedzinach nauk przyrodniczych. To właśnie te odkrycia otwierały zupełnie nowe obszary nauk, dla których stare teorie nie stanowiły zadowalającej podstawy interpretacyjnej. Nowa teoria jest w zasadzie ukoronowaniem wysiłku poznawczego wielu ludzi. W każdej nowej teorii istnieją ślady dawnej i w każdej jest coś, co pozostaje na trwałe w dorobku naukowym. Żadna nawet najbardziej rewolucyjna teoria nie przekreśla starej, lecz odpowiednio ją przyswaja. A bywa niekiedy i tak, że oryginalność nowego ujęcia polega nie tyle na nowości poszczególnych pomysłów, co na połączeniu znanych elementów w nową strukturę teoretyczną. H. Poincaré uważa, że nowość teorii względności polega na oryginalności jej struktury, na nowym połączeniu myśli spotykanych poprzednio w jego pracach oraz w pracach E. Macha i H. Lorentza4.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>